Κατά τη γνώμη μου ο περιοριστικός όρος είναι περισσότερο χρήσιμος. Θα ήθελα να ορίσω τέσσερις διαφορετικούς όρους παρακάτω:
Κυβερνο-πόλεμος – Πόλεμος στον κυβερνοχώρο. Αυτό περιλαμβάνει πολεμικές επιθέσεις ενάντια στο στρατιωτικό σώμα ενός έθνους – προκαλώντας τη διακοπή κρίσιμων επικοινωνιακών διαύλων, για παράδειγμα – και επιθέσεις ενάντια σε άμαχο πληθυσμό.
Κυβερνο-τρομοκρατία – Η χρήση του κυβερνοχώρου για τη διάπραξη τρομοκρατικών ενεργειών. Για παράδειγμα, την εισβολή σε υπολογιστικό σύστημα προκαλώντας τη διάλυση ενός εργοστασίου πυρηνικής ενέργειας, την καταστροφή ενός φράγματος, ή τη σύγκρουση δύο αεροσκαφών. Σε προηγούμενο άρθρο του Κρυπτογράμματος, έγινε λόγος για το πόσο ρεαλιστική είναι μία απειλή κυβερνο-τρομοκρατίας.
Κυβερνο-έγκλημα – Το έγκλημα στον κυβερνοχώρο. Αυτό περιλαμβάνει πολλές γνωστές εμπειρίες: κλοπή πνευματικής ιδιοκτησίας, εκβιασμό βάσει απειλής για επιθέσεις διανεμημένης άρνησης παροχής υπηρεσιών (DDOS), πλαστογραφία βάσει κλοπής ταυτοτήτων, κ.ο.κ.
Κυβερνο-βανδαλισμός – Τα παιδάκια (script kiddies), τα οποία με τη χρήση προγραμμάτων (script) καταστρέφουν ιστοχώρους για την πλάκα τους, είναι θεωρητικά εγκληματίες, αλλά εγώ τα θεωρώ περισσότερο βάνδαλους ή χούλιγκαν. Είναι όπως τα παιδιά που βάφουν με σπρέι τα λεωφορεία και το κάνουν περισσότερο για την πλάκα τους.
Με μία πρώτη ματιά, οι όροι αυτοί δεν είναι καινούργιοι με εξαίρεση το πρόθεμα «κυβερνο-». Ο πόλεμος, το έγκλημα, ακόμη και ο βανδαλισμός είναι παλιές έννοιες. Το μόνο καινούργιο είναι ο τομέας ∙ τα ίδια πράγματα σε νέο πεδίο. Επειδή, όμως, το πεδίο του κυβερνοχώρου είναι διαφορετικό από άλλα πεδία, υπάρχουν κάποιες διαφορές που αξίζει τα εξετάσουμε.
Αυτό που δεν έχει αλλάξει είναι ότι οι όροι αλληλοκαλύπτονται: αν και οι στόχοι είναι διαφορετικοί, πολλές από τις τακτικές που χρησιμοποιούν οι στρατιωτικές δυνάμεις, οι τρομοκράτες και οι εγκληματίες είναι ίδιες. Όπως και οι τρεις ομάδες χρησιμοποιούν όπλα και βόμβες, έτσι μπορούν να χρησιμοποιήσουν και τις κυβερνο-επιθέσεις. Δεδομένου ότι ο κάθε πυροβολισμός δεν αποτελεί πολεμική πράξη, έτσι και κάθε επιτυχημένη επίθεση στο Διαδίκτυο, όσο θανατηφόρα κι αν είναι, δεν αποτελεί απαραίτητα μία πολεμική πράξη. Μία κυβερνο-επίθεση που προκαλεί το κλείσιμο ενός δικτύου παροχής ενέργειας μπορεί να είναι μέρος μίας εκστρατείας κυβερνο-πολέμου, αλλά μπορεί να είναι πράξη κυβερνο-τρομοκρατίας, κυβερνο-εγκλήματος, ή ακόμη και – σε περίπτωση που γίνει από κάποιο δεκατετράχρονο που δεν καταλαβαίνει τί ακριβώς κάνει – πράξη κυβερνο-βανδαλισμού. Τι θα είναι από όλα αυτά θα εξαρτηθεί από τα κίνητρα του επιτιθέμενου και τις συνθήκες της επίθεσεις...όπως και στον πραγματικό κόσμο.
Ωστόσο, για να υπάρχει κυβερνο-πόλεμος, θα πρέπει να υπάρχει πόλεμος. Και βέβαια στον 21ο αιώνα, ο πόλεμος αναπόφευκτα θα περιλαμβάνει και κυβερνο-πόλεμο. Όπως ο πόλεμος μεταφέρθηκε στον εναέριο χώρο με την ανάπτυξη των χαρταετών και των μπαλονιών και στη συνέχεια των αεροσκαφών, έτσι και ο πόλεμος θα μεταφερθεί στον κυβερνοχώρο με την ανάπτυξη ειδικών όπλων, τακτικών και αμυντικών συστημάτων.
Η διεξαγωγή του κυβερνο-πολέμου
Αναμφισβήτητα, οι πιο έξυπνες στρατιωτικές δυνάμεις του κόσμου που λαμβάνουν μεγάλες χρηματοδοτήσεις προετοιμάζονται για κυβερνο-πόλεμο, σε επίπεδο άμυνας και επίθεσης. Θα ήταν ανόητη κίνηση για μία στρατιωτική δύναμη να αγνοήσει την απειλή μίας κυβερνο-επίθεσης και να μην επενδύσει σε αμυντικά προγράμματα ή να μην υπολογίσει, από άποψη στρατηγικής ή τακτικής, τη πιθανότητα να ξεκινήσει μία κυβερνο-επίθεση εναντίον κάποιου εχθρού σε περίοδο πολέμου. Κι επειδή η ιστορία μάς έχει διδάξει ότι πολλές στρατιωτικές δυνάμεις στάθηκαν ανόητες και αγνόησαν την τεχνολογική πρόοδο, ο κυβερνο-πόλεμος έχει συζητηθεί τόσο πολύ στους στρατιωτικούς κύκλους που δεν γίνεται να αγνοηθεί.
Αυτό σημαίνει ότι τουλάχιστον μερικές από τις στρατιωτικές δυνάμεις του κόσμου διαθέτουν εργαλεία επίθεσης Διαδικτύου και τα φυλάνε σε περίπτωση πολέμου. Μπορεί να είναι εργαλεία άρνησης παροχής υπηρεσιών (denial-of-service tools). Μπορεί να είναι εργαλεία εκμετάλλευσης αδυναμιών κάποιου συστήματος (exploits) που επιτρέπουν στις στρατιωτικές υπηρεσίες πληροφοριών να εισχωρούν σε στρατιωτικά συστήματα. Μπορεί να είναι ιοί και σκουλήκια παρόμοια με αυτά που αντιμετωπίζουμε σήμερα, τα οποία, όμως, να περιορίζονται σε συγκεκριμένη χώρα ή συγκεκριμένο δίκτυο. Μπορεί να είναι ιοί τύπου Trojan που κατασκοπεύουν δίκτυα, διακόπτουν λειτουργίες δικτύου ή επιτρέπουν στους επιτιθέμενους να εισχωρούν και σε άλλα δίκτυα.
Τα παιδάκια με τα προγράμματα (script kiddies) είναι επιτιθέμενοι που εκτελούν ένα κώδικα γραμμένο από άλλους, αλλά δεν κατανοούν πραγματικά τις περιπλοκές των ενεργειών τους. Αντιθέτως, οι επαγγελματίες επιτιθέμενοι ξοδεύουν άπειρο χρόνο για να δημιουργήσουν εργαλεία εκμετάλλευσης αδυναμιών κάποιου συστήματος: αναζητούν αδυναμίες, γράφουν κώδικες για να τις εκμεταλλευτούν, αναζητούν τρόπους για να καλύψουν τα ίχνη τους. Οι πραγματικοί επαγγελματίες δεν γνωστοποιούν τον κωδικό τους στα script kiddies. Όλο αυτό το υλικό είναι πιο πολύτιμο αν παραμείνει μυστικό, μέχρι να χρειαστεί. Πιστεύω ότι οι στρατιωτικές δυνάμεις διαθέτουν συλλογές με αδυναμίες σε κοινά λειτουργικά συστήματα, γενικές εφαρμογές ή ακόμη και κατασκευασμένα στρατιωτικά λογισμικά που χρησιμοποιούν οι πιθανοί εχθροί τους, καθώς και κωδικούς για να εκμεταλλευτούν τις εκάστοτε αδυναμίες. Πιστεύω ότι αυτές οι στρατιωτικές δυνάμεις διατηρούν τις αδυναμίες αυτές μυστικές και ότι τις φυλάνε σε περίπτωση πολέμου ή άλλων εχθροπραξιών. Διαφορετικά, θα θεωρούνταν ανεύθυνες.
Η πιο προφανής κυβερνο-επίθεση είναι η απενεργοποίηση μεγάλων τμημάτων του Διαδικτύου, τουλάχιστον για ένα μικρό χρονικό διάστημα. Βέβαια, μερικές στρατιωτικές δυνάμεις έχουν τη δυνατότητα να το κάνουν αυτό, αλλά από τη στιγμή που δεν διεξάγεται παγκόσμιος πολέμος, αμφιβάλλω ότι θα προβούν σε τέτοιου είδους κινήσεις ∙ το Διαδίκτυο αποτελεί ένα από τα πλέον χρήσιμα πλεονεκτήματα και ένα υπερβολικά μέρος της παγκόσμιας οικονομίας. Αυτό που έχει περισσότερο ενδιαφέρον είναι εάν θα προσπαθήσουν να απενεργοποιήσουν μερικά εθνικά τμήματά του. Αν η Χώρα Α βρίσκεται σε πόλεμο με τη Χώρα Β, άραγε θα θελήσει η Χώρα Α να απενεργοποιήσει το μερίδιο της Χώρας Β στο Διαδίκτυο ή να εξαλείψει τις συνδέσεις μεταξύ του Διαδικτύου της Χώρας Β και του υπόλοιπου κόσμου; Ανάλογα με τη χώρα ∙ μία λύση χαμηλής τεχνολογίας μπορεί να είναι πιο εύκολη: απενεργοποίηση των υποθαλάσσιων καλωδίων που χρησιμοποιούν ως πρόσβαση. Θα μπορούσε η Χώρα Α να μετατρέψει το δικό της δίκτυο σε εγχώριο δίκτυο μόνο, αν ήθελε;
Μία πιο χειρουργική προσέγγιση είναι ο σχεδιασμός κυβερνο-επιθέσεων με σκοπό να καταστραφούν δίκτυα συγκεκριμένων οργανισμών, όπως για παράδειγμα, η επίθεση άρνησης παροχής υπηρεσιών (denial-of-service) εναντίον του ιστοχώρου του Αλ Τζαζίρα κατά τη διάρκεια του πρόσφατου πολέμου στο Ιράκ που λέγεται ότι έγινε από φιλαμερικανούς χάκερς, αλλά είναι πιθανό να έγινε από την κυβέρνηση. Μπορούμε να φανταστούμε μία κυβερνο-επίθεση ενάντια στα δίκτυα Η/Υ στα στρατιωτικά αρχηγεία ενός έθνους ή ενάντια στα δίκτυα Η/Υ που χειρίζονται πληροφορίες σχεδιασμού και συντήρησης των ένοπλων δυνάμεων.
Αυτό που δεν πρέπει να ξεχνάμε είναι ότι το τελευταίο πράγμα που θέλει να κάνει μία στρατιωτική δύναμη είναι να καταστρέψει ένα δίκτυο επικοινωνιών. Μία στρατιωτική δύναμη προβαίνει σε κλείσιμο του δίκτυο του εχθρού, μόνο στην περίπτωση που δεν λαμβάνει αρκετές πληροφορίες από αυτό. Το καλύτερο που έχει να κάνει είναι να εισχωρήσει στους Η/Υ και στα δίκτυα του εχθρού, να κατασκοπεύσει και κρυφά να διακόψει επιλεγμένα τμήματα των επικοινωνιών του, όταν το κρίνει σκόπιμο. Η καλύτερη κίνηση είναι η παθητική λαθρακρόαση και στη συνέχεια, η ανάλυση των πληροφοριών ∙ να αναλύσει ποιός μιλάει σε ποιόν και τα χαρακτηριστικά της εκάστοτε επικοινωνίας. Σε περίπτωση που μία στρατιωτική δύναμη δεν μπορεί να κάνει κάτι από όλα αυτά, τότε αναλογίζεται το κλείσιμο, ή στην περίπτωση που το όφελος από το ολοκληρωτικό κλείσιμο του διαύλου επικοινωνιών του εχθρού υπερτερεί όλων των άλλων πλεονεκτημάτων, πράγμα που σπανίως συμβαίνει.
Χαρακτηριστικά του κυβερνο-πολέμου
Λόγω του ότι οι επιτιθέμενοι και οι αμυνόμενοι χρησιμοποιούν το ίδιο υλικό (H/W) και λογισμικό δικτύων, υπάρχει μία θεμελιώδης ένταση μεταξύ της κυβερνο-επίθεσης και της κυβερνο-άμυνας. Η Υπηρεσία Εθνικής Ασφάλειας (NSA) το αναφέρει ως το «ζήτημα των κοινών πόρων». Εν περιλήψει, όταν μια στρατιωτική δύναμη ανακαλύψει μία αδυναμία σε ένα κοινό προϊόν, μπορεί είτε να ενημερώσει τον κατασκευαστή για να τη διορθώσει, ή να μην το πει σε κανέναν. Δεν πρόκειται για εύκολη απόφαση. Η διόρθωση της αδυναμίας θα παρέχει και στους καλούς και στους κακούς ένα πιο ασφαλές σύστημα. Εάν η αδυναμία παραμείνει μυστική συνεπάγεται ότι οι καλοί μπορούν να εκμεταλλευτούν την αδυναμία για να επιτεθούν στους κακούς και παράλληλα ότι και οι καλοί θα είναι ευάλωτοι. Εφόσον όλοι χρησιμοποιούν τους ίδιους μικροεπεξεργαστές, λειτουργικά συστήματα, πρωτόκολλα δικτύου, λογισμικά εφαρμογών, κλπ., το «ζήτημα των κοινών πόρων» πάντοτε θα αποτελεί ένα παράγοντα προς εξέταση στο σχεδιασμό του κυβερνο-πολέμου.
Ο κυβερνο-πόλεμος μπορεί να υιοθετεί κάποια χαρακτηριστικά κατασκοπείας, αλλά δεν περιλαμβάνει απαραιτήτως ανοιχτό πόλεμο. (Σε στρατιωτική ορολογία, ο κυβερνο-πόλεμος δεν αποτελεί απαραιτήτως «θερμό επεισόδιο».) Από τη στιγμή που το μεγαλύτερο μέρος του κυβερνο-πολέμου θα σχετίζεται με την κατάληψη ελέγχου ενός δικτύου και τη λαθρακρόαση, μπορεί να μην υπάρχουν εμφανείς ζημιές από τις κυβερνο-πολεμικές επιχειρήσεις του. Αυτό σημαίνει ότι οι ίδιες τακτικές μπορεί να χρησιμοποιηθούν σε καιρό ειρήνης από εθνικές υπηρεσίες πληροφοριών. Η συγκεκριμένη περίπτωση περιλαμβάνει μεγάλο κίνδυνο. Όπως οι πτήσεις των πολεμικών αεροσκαφών (U2) των ΗΠΑ πάνω από τη Σοβιετική Ένωση θα μπορούσαν να θεωρηθούν ως πράξεις πολέμου, έτσι μπορεί να θεωρηθεί και η σκόπιμη εισχώρηση στα δίκτυα των Η/Υ μίας χώρας.
Οι κυβερνο-επιθέσεις έχουν ως στόχο την υποδομή. Παρομοίως, δεν διαφέρουν από τις συμβατικές στρατιωτικές επιθέσεις εναντίον άλλων δικτύων: ενέργειας, μεταφορών, επικοινωνιών, κλπ. Όλα αυτά τα δίκτυα χρησιμοποιούνται τόσο από πολίτες, όσο και από στρατιωτικές δυνάμεις σε καιρό πολέμου και οι επιθέσεις αυτές προκαλούν προβλήματα και στις δύο ομάδες ανθρώπων. Για παράδειγμα, όταν οι Σύμμαχοι βομβάρδισαν τις γερμανικές σιδηροδρομικές γέφυρες κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, το γεγονός αυτό επηρέασε τόσο τις πολιτικές, όσο και τις στρατιωτικές μεταφορές. Παρομοίως, όταν οι Ηνωμένες Πολιτείες βομβάρδισαν τις ιρακινές συνδέσεις επικοινωνιών τόσο στον Α’, όσο και στο Β’ Πόλεμο του Ιράκ επηρέασαν και τις δύο επικοινωνίες, πολιτικές και στρατιωτικές. Οι κυβερνο-επιθέσεις, ακόμη και οι επιθέσεις με ακριβείς στόχους όπως των σημερινών έξυπνων βομβών, πιθανώς να έχουν επιπλέον ακούσιες συνέπειες.
Οι κυβερνο-επιθέσεις μπορεί να χρησιμοποιηθούν για να προκαλέσουν πόλεμο πληροφοριών. Ο πόλεμος πληροφοριών είναι ένα άλλο ζήτημα που έλαβε πρόσφατα σημαντική προσοχή από τα μέσα, αν και δεν είναι καινούργιο. Η διανομή φυλλαδίων στους εχθρούς για να τους πείσουν να παραδοθούν είναι πόλεμος πληροφοριών. Η μετάδοση ραδιοφωνικών προγραμμάτων στους εχθρούς είναι πόλεμος πληροφοριών. Όσο οι άνθρωποι θα μεταφέρουν όλο και περισσότερες από τις πληροφορίες τους στον κυβερνοχώρο, ο κυβερνοχώρος θα αποτελεί όλο και περισσότερο το χώρο δράσης του πολέμου πληροφοριών. Δεν είναι δύσκολο να φανταστούμε κυβερνο-επιθέσεις σχεδιασμένες με σκοπό να εντάξουν τους διαύλους επικοινωνίας των εχθρών και να τους χρησιμοποιήσουν ως όχημα για τον πόλεμο πληροφοριών.
Λόγω του ότι ο κυβερνο-πόλεμος έχει ως στόχο την υποδομή πληροφοριών, τα αποτελέσματα αυτού μπορεί να είναι πιο επιζήμια για τις χώρες που διαθέτουν σημαντικές υποδομές δικτύων Η/Υ. Η λογική είναι ότι μία τεχνολογικά φτωχή χώρα μπορεί να καταλήξει στο συμπέρασμα ότι μία κυβερνο-επίθεση που επηρεάζει ολόκληρο τον κόσμο θα επηρεάσει δυσανάλογα τους εχθρούς της, επειδή τα πλούσια έθνη βασίζονται στο Διαδίκτυο πολύ περισσότερο από τα φτωχά. Από μία άποψη, αυτή είναι η σκοτεινή πλευρά του ψηφιακού χάσματος και ένας από τους λόγους που χώρες όπως οι Ηνωμένες Πολιτείες ανησυχούν τόσο πολύ για την κυβερνο-άμυνα.
Ο κυβερνο-πόλεμος είναι δυσανάλογος και μπορεί να αποτελεί επίθεση ανταρτών. Σε αντίθεση με τις συμβατικές στρατιωτικές επιθέσεις που περιλαμβάνουν μεραρχίες ανδρών και προμήθειες, οι κυβερνο-επιθέσεις διεξάγονται από μερικούς εκπαιδευμένους χειριστές. Έτσι, οι κυβερνο-επιθέσεις μπορεί να είναι μέρος μιας πολεμικής εκστρατείας ανταρτών.
Επιπλέον, οι κυβερνο-επιθέσεις αποτελούν αποτελεσματικές επιθέσεις αιφνιδιασμού. Για χρόνια ακούγαμε τρομερές προειδοποιήσεις για μια αιφνίδια ηλεκτρονική επίθεση όπως αυτή του Περλ Χάρμπορ. Σήμερα αυτές είναι τεράστιες υπερβολές. Στο προηγούμενο τεύχος του Κρυπτογράμματος με θέμα την κυβερνο-τρομοκρατία γίνεται περισσότερος λόγος για το θέμα αυτό, αλλά η σύγχρονη υποδομή δεν είναι αρκετά ευάλωτη για να γίνει κάτι τέτοιο.
Οι κυβερνο-επιθέσεις δεν έχουν πάντοτε μία προφανή προέλευση. Σε αντίθεση με άλλες μορφές πολέμου, ο αποπροσανατολισμός είναι περισσότερο χαρακτηριστικό μιας κυβερνο-επίθεσης. Μπορεί να προκληθεί ζημιά, αλλά χωρίς να γνωρίζουμε την προέλευσή της. Αυτή είναι μία σημαντική διαφορά ∙ είναι τρομακτικό να μην γνωρίζεις τον αντίπαλό σου – ή να τον γνωρίζεις και μετά να κάνεις λάθος. Φανταστείτε εάν μετά το Περλ Χάρμπορ δεν γνωρίζαμε ποιός είχε προκαλέσει την επίθεση.
Ο κυβερνο-πόλεμος είναι κινούμενος στόχος. Στην προηγούμενη παράγραφο ανέφερα ότι σήμερα οι κίνδυνοι για μία ηλεκτρονική επίθεση όπως αυτή του Περλ Χάρμπορ είναι αβάσιμοι. Αυτό είναι αλήθεια, αλλά και αυτή, όπως όλες οι άλλες πλευρές του κυβερνοχώρου αλλάζουν συνεχώς. Οι τεχνολογικές βελτιώσεις επηρεάζουν τους πάντες, ακόμη και τους μηχανισμούς μιας κυβερνο-επίθεσης. Επιπλέον, το Διαδίκτυο γίνεται επικίνδυνο σε ολοένα περισσότερα σημεία της υποδομής μας, καθιστώντας τις κυβερνο-επιθέσεις πιο ελκυστικές. Κάποια στιγμή στο μέλλον, μπορεί στο εγγύς μέλλον, μία αιφνίδια κυβερνο-επίθεση να αποτελέσει μία πραγματική απειλή.
Καταλήγωντας, ο κυβερνο-πόλεμος είναι μία πολύπλευρη έννοια. Είναι μέρος μίας μεγαλύτερης στρατιωτικής εκστρατείας και οι επιθέσεις είναι πολύ πιθανό να αποτελούνται από πραγματικά στοιχεία, καθώς και από κυβερνο-στοιχεία. Μια στρατιωτική δύναμη μπορεί να θέσει ως στόχο την υποδομή επικοινωνιών του εχθρού μέσω μιας φυσικής επίθεσης – βομβαρδισμό σε επιλεγμένες εγκαταστάσεις επικοινωνιών και σε καλώδια μετάδοσης – και μέσω μιας εικονικής επίθεσης. Μία εκστρατεία πολέμου πληροφοριών μπορεί να περιλαμβάνει τη διανομή φυλλαδίων, το σφετερισμό ενός τηλεοπτικού καναλιού και τη μαζική αποστολή ηλεκτρονικών μηνυμάτων. Επίσης, πολλές κυβερνο-επιθέσεις έχουν πιο εύκολα μη κυβερνο-ισοδύναμα. Μία χώρα που θέλει να απομονώσει το Διαδίκτυο μίας άλλης μπορεί να βρει μία λύση χαμηλής τεχνολογίας, έχοντας τη συγκατάθεση εταιρειών δικτύου στήριξης (backbone), όπως η Cable & Wireless, πράγμα που είναι πολύ πιο εύκολο από την αποστολή σκουληκιών ή ιών. Ο κυβερνο-πόλεμος δεν αντικαθιστά τον πόλεμο ∙ απλώς είναι ακόμη ένα πεδίο, στο οποίο διεξάγονται μεγαλύτερες μάχες.
Ο κόσμος δίνει υπερβολική σημασία στους κινδύνους του κυβερνο-πολέμου και της κυβερνο-τρομοκρατίας. Είναι σέξυ και προσελκύουν την προσοχή των μέσων. Ενώ παράλληλα, ο κόσμος υποτιμάει τους κινδύνους του κυβερνο-εγκλήματος. Στις μέρες μας το έγκλημα είναι μία πολύ σοβαρή υπόθεση στο Διαδίκτυο, το οποίο λαμβάνει όλο και μεγαλύτερες διαστάσεις. Ευτυχώς, όμως, οι άμυνες είναι ίδιες. Τα μέτρα αποτροπής του κυβερνο-πόλεμου και των κυβερνο-τρομοκρατικών επιθέσεων θα μας προστατέψουν από το κυβερνο-έγκλημα και τον κυβερνο-βανδαλισμό. Οπότε, ακόμη κι αν οι οργανισμοί ασφαλίζουν τα δίκτυά τους για τους λάθος λόγους, στο τέλος θα κάνουν το σωστό.
